Het is weer zover. De voorbereidingen voor het nieuwe seizoen zijn weer begonnen. Prikken halen, boten met spulletjes verschepen, afspraken maken. Nou je kent het wel. Op het moment probeer ik deze web-log weer netjes op orde te brengen. Oude dingen in het archief en nieuwe catagorien aanmaken. Dat val niet mee.

In de tussentijd heb ik daarom een alternatieve blog geopend op http://piccalaa.blogspot.com/

Kijk hier dus op voor de laatste nieuwtjes. Ik hoop natuurlijk dat deze binnen no-time weer werkt, maar je weet maar nooit.

Adji

Het is inmiddels al een traditie aan het worden. Vrijdags mama’s visbuffet in Fajara. Vandaag was extra speciaal want Rohey was jarig. We hadden een taart gekocht en de stoel laten versieren, kadootje gekocht. VERASSING. Nou ze was helemaal ontroerd. Ik heb nog nooit een taart met kaarsjes gehad zei ze. Snik snik. Leuke avond met een leuke (lees dronken) groep. Een onvergetelijke avond voor Rohey. Jammer dat Bob er niet bij was. Maar maandag ga ik proberen terug te komen met de groep. Ik sta op een standby-list. Ik hoop het wat ik mis m’n poepie wel.

Adji

Ja daar zit ik dan alleen in dat verre Gambia. Snik snik. IK MIS MIJN POEPIE. De laatste groep vogelaars zijn erg gezellig. Echte brabanders. Er worden voor grapjes gemaakt.

Op de vraag: Je had ons toch de ijsvogel belooft, antwoord iemand. Ja die eten we morgen vandaag is visdag. In abouko vragt 1 van de heren bloedserieus aan me. Angie, wat voor merk aap is dat. Je snapt dat Peter zich erg op zijn gemak voelt bij deze groep. Er wordt wat af gelachen. Gisteren nog vreog Henri om een ander kussen. Deze was te hard. 1 van zijn groepsgenoten bood hem een condoom aan. Hier kun je opblazen, ik gebruik hem toch niet. De vogels zingen, de wijn vloeit en iedereen is blij. Je snapt dat ik pas blij ben als ik thuis ben en de dokter me verzekerd heeft dat Bob weer helemaal beter wordt.

Adji

Dit is heel raar, ik ben weer in Nederland, na de beslissing dat ik nu beter in Nederland kan worden behandeld, is als een film voorbijgegaan. Ineens zit je in het vliegtuig, ik heb voor mijn gevoel geen echt afscheid kunnen nemen van de Staff en andere voor mij bekende Gambianen. Maar in dit geval kies je voor je gezondheid en dat was voor Angelique en mij een duidelijke beslissing. Ik ben blij dat Peter nu ook op de Picca Laa is want anders had ik deze beslissing zeker nog een week uitgesteld met het risico dat je tijdens de feestdeagen niet terug kunt naar Nederland. Ik heb alle vertrouwen in m’n poepie dat ze het er met de laatste groep goed vanaf brengt en natuurlijk is het hardstikke zwaar en hoop ik dat we binnekort weer samen aan de warme chocomel kunnen zitten. Ik ben  bij de huisarts geweest en heb in het ziekenhuis een kweek laten maken, hiermee hopen we een aanwijzing te vinden wat de oorzaak van mijn buikproblemen is. Ik ben 11 kilo afgevallen volgens de weegschaal, dat is natuurlijk een prettige bijkomstigheid maar ik hoop dit voorlopig niet meer te hoeven meemaken.

geplaatst door Bob

Naar een helse nacht zijn we vandaag weer met Bob naar de dokter geweest. De buikproblemen lijken maar niet over te gaan. Sterker nog ze worden alleen maar erger. Dus naar mr. Sanyang voor 1 van zijn paardenmiddeltjes. Alleen van het vooruitzicht voelt Bob zich al beter. Met een hand vol pillen verlaten we dik een uur later en 50 euro lichter de clinic weer. Naar heel wat wikken en wegen besluiten we toch maar om niet onze hele tijd tot 15 januari in Gambia uit te zitten. Misschien is het toch verstandiger om eerder te vertrekken. Bob heeft gister avond dus het vliegtuig naar huis genomen. Ik ben hier nu in iedergeval nog een week.  Laten we hopen dat we een leuke laatste groep hebben .

Adji

Ja het heeft even geduurd maar we hebben weer een manier gevonden om foto’s op de web-log te zetten. We doen het nu via mijn MP3 speler. Ach ja, waar die dingen wel niet goed voor zijn he. Hier dus een aantal foto’s van de afgelopen 3 weken.

De zusjes bij de kledingmaker voor een Afrikaanse jurk.

De zusjes bij Mama’s visbuffet. Vaste prik iedere vrijdag.

Een bezoekje aan 1 van de visrokerijen in ons dorp Tanji.

Ik heb ook een aantal foto’s geplaatst bij eerder geschreven stukken. blader dus nog even door naar onder voor meer foto’s. Veel kijkplezier. Adji

Iedere avond als de zon om klokslag 19.00 in de zee verdwijnt begint het. Het Avond-Concert. Dit wordt altijd ingeluid door de Babbelaars (vogelsoort) die luidruchtig opzoek gaan naar een groeps-slaapplaats voor de nacht. Dan hoor je de borden in de keuken. Je weet wel van de emaille schalen die een bekken achtig geluid maken. Langzaam aan worden dan de krekels actief. Nu moet je weten dat we in Gambia meerdere soorten krekels hebben. En iedere soort produceert zijn eigen unieke geluid. Zo heb je:

De fietspomp-krekel

De kettingzaag-krekel

De schommelstoel-krekel

De ik-doe-een-piepende-deur-open-krekel

en ga zo maar door. Later in de avond worden de uilen, padden en honden actief wat het concert tot een climax brengt. Ja tropische nachten zijn alles behalve rustig. Als om 5 uur ‘s ochtends de moskee begint te bleren weet je dat het bijna voorbij is. De nacht, tijd voor een rustig ontbijt.

Adji

Hier een kerstkaart voor al onze trouwe lezers. vrienden en familie. Ja daar ben ik dan eindelijk weer eens. Mijn kleine zusje is weg. SNIK SNIK en dus heb ik weer wat tijd om te internetten. Peter en onze vrienden zijn inmiddels goed aangekomen en we hebben een relaxed weekje. Heerlijk uitslapen enzo. Natuurlijk hebben we wel wat voorbereidingen voor volgende week. 8 gaten maar slowly slowy.

Even bijkletsen, Vandaag vertrekt Nance alweer. De tijd vliegt en ze heeft het volgens mij erg naar haar zin gehad. Ze vertrekt vandaag om 23.00 en komt waarschijnlijk om 7 uur op Schiphol aan. Vandaag komt ook Peter aan, Rowhe is al aardig zenuwachtig en is van alles aan het plannen, want ook zij heeft het druk met werken, het is volop toeristen tijd. Gelijk met Peter komt een oud collega met haar man aan dus ik verheug me op de komende week.

Afgelopen week was slopend. Het was een individuele trip van 3 personen, toen ze uit de gate stapten zakte we haast door de grond, een man met stokken leeftijd ruim in de 80 die werd ondersteund door 2 afrikaanse dragers gevold door twee dames een van over de tachtig. Even dacht ik "mijn god" en keken we elkaar aan, Angie dacht hetzelfde. We zijn nu aan het eind van de week en geloof me dit is een soap op zich. De heer was bijzonder aardig en heeft toch bijzonder genoten van zijn easy going, veel met het busje en hij accepteerde dat hij niet veel kon doen. De dames waren een verhaal apart. De een wilde eigenlijk de gehele Afrikaanse vogelwereld zien terwijl de ander er achteraan mopperde en maar weinig zag.

gisteren ploeterde we met onze meest relaxte gambiaanse vogelgids Jaya over smalle heuveltjes door de rijstvelden, waarbij ik als wandelstok werd gebruikt. De dag ervoor was de boottocht bij Lamin Lodge een survival geworden, doordat de dames uit de boot wilden en langer wegbleven dan de gids had gewaarschuwd omdat het droogtij werd en de boot dus halverwege de creek geen kant meer uit kon. Angie en Nancy moesten samen met de gidsen helpen duwen, het resultaat was, twee gillende zussen die tot aan hun knieen in de prut aan het duwen waren.Het was ook voor de dames het avontuur van hun leven en aan het eind van de dag zitten ze duidelijk vermoeid maar voldaan het aantal gespotte vogels te tellen "eigenlijk maar 5 nieuwe soorten en ik kon die kingfisher niet fotograferen toen de boot zo wiebelde omdat hij vastzat. Nou moeder ik snap niet waarom je niet deze trip hebt willen doen, het was een makkie voor ons geweest. Aan het eind van de week is mijn gevoel, dit was heavy, maar ik ben toch voldaan als ik aan de oude man denk, die we een goede tijd hebben gegeven op ons vogelrijke en rustgevende resort. We zien dus allebei weer uit naar deze komende week om lekker een beetje rond te rijden en uit eten te gaan bij mama’s en Weezo’s.
geplaatst door Buba

5 puppies, de komst van een zusje, 8 gasten en 2 weken later ben ik daar dan weer. Eindelijk weer een keer online. Wat een gekkehuis was het de afgelopen 2 weken zeg. 8 gasten is echt het maximale dat wij op het moment aan kunnen. Je rent de benen uit je naad en iets simpels als een lunch bereiden is een quest van leven op dood. Ik ben blij dat Nancy helpt in de keuken. Anders was ik deze week echt doorgedraait.

Maargoed. Iedereen is een week laten weer helemaal gelukkig naar huis vertrokken. We kregen een fantastische speech. m’n kont zit vol veren en ja ik kreeg zelfs fooi. Mijn 1ste officiele fooi. Goed voor een mooie nieuwe jurk. Geeft mijn weer een excuus om met Nancy naar de tailor te gaan om een jurk op maat te laten maken. Zusjestijd zit er maar weinig in als het zo druk is. We liggen ‘s middags wel eens samen op de koele tegels van de slaapkamer om een boek te lezen. Natuurlijk onder het genot van een kopje thee en van die heerlijke koekjes die ze heeft meegenomen. Deze week ben ik van plan haar wat vaker mee te nemen. Ziet zij ook nog wat van Gambia.

Adji